buraya kadar yüzmüş ve ettiği lafa bak: “bi uyurmuşuz burda, bi uyanırmışız böyle kapkara, böyle birbirimizi tanıyamazmışız”, “aiiy evet evet, düşünsene tanıyamazmışız, orçın ve burkin de bizi bulamazmığaaş” işte bu diyalog, ki dubanın diğer ucunda tek başıma oturmama rağmen beni rahatsız etmeyi başarmıştı. “kendinin iyi yüzdüğünü sanan uzun şortlu çocuk ve saçları balyajlı balık etli kız”ın hikayesi burada bitmiyor dostlarım. kahramanlarımız birbiriyle samimi gibi olmaya çalışıp nasıl da olamıyorlar, konuştukları şeyler böyle gülsen ağzında pörsür gülme, ciddi desen zaten deniz yerinde ne ciddisi. niye dubaya kadar yüzdüler, kumsaldaki orçın ve burkin ne gibi insanlar, bu iki kahraman sevgili mi olmaya çalışıyo hiç bilmiyoruz ve bilemeyeceğiz. geldiklerinde suya mı atlayaydım, tabi ki hayır, bunun yerine ayağımı suda şıpı şıpı şlumps yaptım. deniz kenarında beni iki şey hariç hiçbir şey sinirlendirmez. birincisi çocuklarına sayko tavırlar yapıp bağıran aptal kadınlar ve yanındakine su sıçratarak yüzen erkekler. kadınların hiç öyle su sıçrattğını görmedim açıkçası. inanmayacaksınız fakat, kendinin iyi yüzdüğünü sanan uzun şortlu çocuk aynen bu stilde yüzüyordu. hemen telsizime davranıp ekiplere haber saldım, erkek kahramanımızı kıyıda temiz bir dayak bekliyordu. ya da belki de sadece yüzüne su fışkırtacaklardı, belki de dibine kadar gelip göbekleme suya atlayacaklardı, onu kendi silahıyla adam edeceklerdi, ekiplerimin sağı soluna güveniyordum.

beyza “annesigil”, “babasıgil” kelimeleri yerine “annesiler”, “babasılar” diyor. her ne kadar ona çemkirsem de, aslında haksız da sayılmaz. (beyza küçük bir çocuk değil, 28 yaşında bir hanımkızımız)

beyza “ne?” yerine “kim?”, “kim?” sorusu yerine ise “ne?” diyor. tam dayaklık bir insan, yok yok, tam dayaklık bir hanımkızımız.

çevremde evlilik mevlililik şeyleri konuşulurken bi değişik olurdum eskiden, şimdi bana mısın demiyorum. ama bakkaldan çikileta almaktan bahseder gibi çocuk yapmaktan bahsetmeyin diğer hanımkızlarımız, siz kafa atasım geliyor adeta! sanki ne o öle ya. ayıp.

hadi kediye balık verdik, üstelik üzerinde bayağı bi psikolojik oyunlar oynadık (en başta balık vermeyip, sonra verip, sonra da bitmiş gibi yapıp, kedi öbürsü masaya gidince gene balık vererek, görüyorsunuz nasıl da karmaşık hesaplar bunlar) o yüzden ayağımızın dibinden ayrılmadı. peki ya renkli balık görcez diye üzerine çıktığımız o taaa uzaklardaki (dubaların bile ilersisi) yüksek kayanın ordaki tropikal olmayan balığın ayağımızın dibinden ayrılmaması, bu ne demek oluyor kaptan kusto? (guugılda ara: balıklar ojeyi ne sanıyor?)

“gelin kaynana çatlatıcak mısınız ayol beni böyle kıkır?” dedi kadın. hayatımda daha önce hiç gelin kaynana olmamıştım, ama kendi kendime gelin görümce olduğum oldu. o sırada eltim elinde bir tepsi baklavayla çıkagelmez mi! “aaay, dur dur hemen kayınçolarımı arayayım, onlar da gelsin” dedim. telefonum çaldı, “nerdesin?” diye sordu, “kaynatalarımdayım” dedim. asıl biliyor musunuz, benim essahtan yengem var ha, yani olucak, şu anda yapım aşamasında ama çok azı kaldı, resmen yenge ha, çok acayip seviyorum onu, bir yenge olarak güven veren yengelerden kendisi, yani en sevdiğim yenge tipi. karnın aç olsa börek yapar mesela kesin.

yavru köpek bacağımı yaladı. işte bu çok hoş bi histi doğrusu, herkes bi kez yaşasın bunu.